Alweer voor het negende jaar vervult Paul Sterk de rol van huiscolumnist van Bospop. Een nieuwe reeks columns voor het festivalseizoen 2017 is te lezen op de website van Bospop.
De eerste van 2017: Ergens bij Eindhoven. Over Roger Hodgson, Anouk, de Eindhovensweg in Weert, de onthoofde graaf van Horne en Alice Cooper.
Moves like Jagger: over rock'n'roll als topsport, smoothies en andere gezonde dingen. En een vleugje Mick Jagger natuurlijk.
Het vraagteken van Therapy? Over 25 jaar ervaring met Therapy?
Het carillon van de Martinustoren in Weert speelt een ode voor Bospop: Bospop Bells.

In de papieren Bospop 2017 festivalkrant verscheen 'Hip', over The Tragically Hip.

Hip

Geloof het of niet, maar zelfs Magere Hein gaat met zijn tijd mee. Tegenwoordig is de knekelkoning verknocht aan rock en pop. Hoe hip wil je het hebben? Aan gene zijde heeft hij zijn vriendenschaar uitgebreid met een keur aan muzikale iconen. Neem alleen al de oogst van The Reaper van vorig jaar:  David Bowie, Prince, Leonard Cohen, George Michael, Glenn Frey van The Eagles, Rick Parfitt van Status Quo, enzovoort. In datzelfde rampjaar laat Hein zijn holle oog vallen op Gord Downie, zanger van The Tragically Hip. Downie lijdt aan een ongeneeslijke vorm van hersenkanker. Maar als een naald van een platenspeler die in een uitloopgroef blijft hangen, krijgt Downie wat blessuretijd. In de dagen die liggen tussen het moment dat ik dit schrijf en u dit stukje leest, kan de Man met de Zeis zomaar bij Gord toeslaan.

Vanaf deze plek daarom een groet aan Gord Downie, die in 2006 op Bospop speelde.  Hoe verguld was ik met de komst van The Tragically Hip! Albums als ‘Up To Here’ en ‘Road Apples’ behoorden sinds jaar en dag tot mijn favorieten. In thuisland Canada genoten ze niet voor niets een heldenstatus. De klanken van hun optreden op Bospop mogen dan verwaaid zijn, de beelden zitten in mijn geheugen verankerd. Nog zie ik Downie op het podium staan met een mengelmoes van groteske overdrijving en ironie. Bij hem geen imposante rock-’n-roll poses, maar improvisatie wordt tot kunst verheven. Door een ongelukje breekt op Bospop zijn microfoonstandaard af.  In plaats van dat hij dit euvel negeert, verheft hij de defecte standaard tot het middelpunt van zijn show.  In de meest onhandige houdingen beweegt hij er omheen, terwijl hij onverstoorbaar verder zingt alsof dit de gewoonste zaak van de wereld is. Dit is Downie ten voeten uit. Net als in zijn liedjes maakt hij het alledaagse bijzonder. En wat abnormaal lijkt wordt in zijn handen doodgewoon.

De Dood mag zich dan steeds hipper voordoen, het slotakkoord van Gord Downie wordt er niet minder tragisch om. Het beeld van een gebroken microfoonstandaard blijft achter als stille getuige.

Bospop 2017_Paul Sterk huiscolumnist Bospop

In het Bospop-columnarchief staan nog meer columns, zoals die van 2016:
Klein geluk, een column over Steven Wilson en XTC. 
Counting Costello, over Elvis Costello, Counting Crowes en de logica van de muziekkast
Andere columns zijn te lezen in het archief
Een engel voor Trixie: een kleine geschiedenis van Trixie en Chris Whitley 
Herinneringen aan de Waterboys in: Smoke on the Waterboys.